مقاله
این مقاله نشان می‌دهد که ساخت‌وساز و استقرار مجدد در کوهستان‌های نپال را می‌توان دست‌کم تا حدی با ابزارهای حاکمیتی و ساختارهای حقوقی توضیح داد که این دارایی‌ها تحت لوای آن‌ها مجوز دریافت کرده، قرارداد بسته‌اند و تأمین مالی شده‌اند. نیروگاه برق‌آبی رسواگادی (Rasuwagadhi) که در جریان سیلاب ۵ شهریور ۱۴۰۵ (۲۶ اوت ۲۰۲۶) در نپال ویران شد، تنها ۱۴ ماه پیش از آن نیز در رخدادی مشابه دچار سانحه و تخریب شده بود، اما مجدداً در همان محل بازسازی و راه‌اندازی شد. این مطالعه استدلال می‌کند که ساختار حاکمیتی و چارچوب‌های تأمین مالی، زیرساخت‌های کم‌کربن را به مکان‌های پرخطر مقید و محدود (قفل‌شدگی مکانی) می‌کنند. قراردادهای مشابهی در دیگر نقاط جهان نیز در جریان است که می‌تواند به پیامدهای مشابه و تکرار فجایع منجر شود. نویسندگان تأکید می‌کنند که اصلاحات ساختاری در قراردادها به‌منظور امکان‌پذیر ساختن جابه‌جایی و تغییر مکان زیرساخت‌های درمعرض‌ریسک بالا، نیازی فوری و ضروری است.
یک زمین‌لغزش و بهمن فاجعه‌بار از یخ و سنگ در نپال منجر به جان باختن دست‌کم ۱،۰۰۰ نفر شد و هزاران مفقود بر جای گذاشت. افزون بر این فاجعه انسانی، ورود واریزه‌ها و آوارها به دره رودخانه لِهِندِه خولا (Lhende Khola) در ۵ شهریور ۱۴۰۵، موج خروشانی را در امتداد رودخانه بوته کوشی (Bhote Koshi) ایجاد کرد که منجر به خروج ۴۳۱ مگاوات برق در حال تولید از شبکه سراسری نپال شد؛ رقمی که نزدیک به یک‌دهم از کل ظرفیت نصب‌شده ملی این کشور را تشکیل می‌دهد. این سیلاب همچنین به ۴۷۰ مگاوات ظرفیت نیروگاهی دیگر که در دست ساخت بود خسارت وارد کرد و پست کلیدی ۲۲۰ کیلوولتی تریشولی 3B را که بخش عمده‌ای از حوضه آبریز را پوشش می‌داد، به‌طور کامل تخریب کرد. وقوع این سانحه نباید غافلگیرکننده می‌بود؛ چرا که همین شاخه رودخانه‌ای درست چهارده ماه پیش از آن، در ۱۷ تیر ۱۴۰۴ (۸ ژوئیه ۲۰۲۵)، رویدادی مشابه ایجاد کرده بود که به تخریب پل گذرگاه رسواگادی و سازه‌های آبگیر نیروگاه برق‌آبی ۱۱۱ مگاواتی رسواگادی انجامید. در پی تخریب سال ۲۰۲۵، این نیروگاه در همان محل آبگیر قبلی بازسازی شد و در آذر ۱۴۰۴ (دسامبر ۲۰۲۵) بخشی از فعالیت خود را از سر گرفت.
