این گزارش، مروری به‌روزشده بر وضعیت کاهش ریسک سانحه (DRR) در منطقه اقیانوس آرام از ژانویهٔ ۲۰۲۳ تا اوایل ۲۰۲۶ ارائه می‌دهد. این ارزیابی داده‌ها و شواهد به‌دست‌آمده از منابع منطقه‌ای و جهانی—از جمله دبیرخانه مجمع جزایر اقیانوس آرام، جامعه اقیانوس آرام، دبیرخانه برنامه منطقه‌ای محیط‌زیست اقیانوس آرام، دفتر کاهش ریسک سانحه سازمان ملل متحد (UNDRR)، سازمان جهانی هواشناسی، ابتکار سامانه‌های هشدار سریع و مخاطرات اقلیمی (CREWS)، نهاد زنان سازمان ملل متحد، بانک جهانی و مشارکت تاب‌آوری اقیانوس آرام—را تلفیق کرده است. این ارزیابی، کشورها و قلمروهای جزیره‌ای اقیانوس آرام در ملانزی، پلی‌نزی و میکرونزی را با تمرکز ویژه بر کشورهای درحال‌توسعه جزیره‌ای کوچک اقیانوس آرام پوشش می‌دهد. همچنین سامانه‌های رسمی کاهش ریسک سانحه و بستر گسترده‌تر تاب‌آوری—مانند سرمایه‌گذاری‌ها، سیستم‌های هشدار سریع، بسترهای دانش و شمول‌پذیری—را در چارچوب اسناد بین‌المللی از جمله چارچوب سندای، توافق‌نامه پاریس و «استراتژی ۲۰۵۰ برای قاره آبی اقیانوس آرام» مورد بررسی قرار می‌دهد.

یافته‌های کلیدی نشان‌دهندهٔ افزایش ریسک‌های سیستماتیک ناشی از تغییر اقلیم، مخاطرات مرکب و تشدید آسیب‌پذیری است. با وجود این، پیشرفت‌های قابل‌توجهی در حکمرانی ریسک، سرمایه‌گذاری و آمادگی، از جمله تقویت سیستم‌های هشدار سریع، اقدامات پیش‌دستانه و ادغام کاهش ریسک سانحه در برنامه‌ریزی‌های توسعه حاصل شده است. با این حال، شکاف‌های ظرفیتی در سطوح ملی و محلی، به‌ویژه در بخش‌های پیاده‌سازی و اجرا، دسترسی به داده‌ها، تأمین مالی جوامع محلی، شمول افراد دارای معلولیت و برابری جنسیتی، و نیز اثربخشی بسترهای مدیریت دانش همچنان به قوت خود باقی است. در همین راستا، اولویت‌بخشی به ادغام کاهش ریسک سانحه در سرمایه‌گذاری‌های بخشی و مدیریت مالی عمومی، تقویت رویکردهای محلی و فراگیر، پیوند دادن سامانه‌های منطقه‌ای و ملی، توسعه اقدامات مبتنی بر جامعه و پیش‌دستانه، و بهره‌گیری از نوآوری‌های دیجیتال همگام با دسترسی‌پذیری آسان توصیه شده است. هماهنگی منسجم‌تر و تأمین مالی پایدار برای رویارویی با ریسک‌های فزاینده و جلوگیری از تشدید خسارات سوانح، به‌رغم ارتقای سطح آمادگی، امری حیاتی به شمار می‌رود.