این مقاله یک مرور نظام‌مند از ۳۵ مطالعه تجربی منتشرشده بین سال‌های ۲۰۱۰ تا ۲۰۲۴ میلادی را ارائه می‌دهد که به بررسی برداشت و تفسیر عمومی از حضور و اقدامات نهادی در محیط‌های درمعرض سیلاب مجهز به سامانه‌های ساختاری مدیریت سیل پرداخته‌اند. با تمرکز بر سیل‌بندها، سدها، مخازن و زیرساخت‌های زهکشی در ۲۱ کشور، این مرور به واکاوی نحوه درک جوامع از نقش‌ها و مسئولیت‌های حاکمیتی می‌پردازد؛ به‌ویژه در مناطقی که ساختارهای چندسطحی یا چندپاره بر نظام حکمرانی حاکمند. مطالعات بر پایه معیارهایی با تأکید بر ادراک ریسک سیلاب، اعتماد یا مسئولیت نهادی، و رفتارهای مرتبط با آمادگی در محیط‌های تحت مدیریت سازه‌ای انتخاب شدند. در این پژوهش، رویکردهای کیفی، کمی و روش‌های ترکیبی گنجانده شده و بر اساس مقیاس حکمرانی، نوع زیرساخت و مؤلفه‌های تفسیری نظیر اعتماد، عدالت و میزان شفافیت و رؤیت‌پذیری نهادی کدگذاری شدند.

این مرور، یافته‌های حاصل از موقعیت‌های جغرافیایی گوناگون، مقیاس‌های حاکمیتی مختلف و انواع سازه‌های زیربنایی را تلفیق کرده و الگوهای تفسیری مشترک در چگونگی درک نقش‌های نهادی در مدیریت ریسک سیلاب از سوی مردم را شناسایی می‌کند. تحلیل موضوعی، شش پویایی و مؤلفه کلیدی را آشکار می‌سازد: (۱) زیرساخت‌ها به‌مثابه عاملی در تولید ریسک، (۲) چندپارگی حاکمیت و سردرگمی عمومی، (۳) آمادگی به‌مثابه یک کنش تفسیری، (۴) اعتماد و اثر سیل‌بند (احساس امنیت کاذب)، (۵) عدالت و زمان‌بندی در پاسخگویی نهادی، و (۶) به‌رسمیت‌شناسی و وضوح ارتباطی. در میان این مضامین، رفتار مرتبط با آمادگی صرفاً به‌صورت واکنشی در برابر آگاهی از ریسک یا تجربه رویارویی با مخاطره نمود پیدا نمی‌کند، بلکه بازتابی از نحوه نگرش، اعتماد یا به چالش کشیدن اقدامات نهادی از سوی جامعه است.