این پژوهش به بررسی فرایند توسعه و ارزیابی مواد آموزشی مکانی فراگیر (غوطه‌ورکننده) برای آموزش سانحه سیلاب می‌پردازد؛ رویکردی که سیستم اطلاعات مکانی (GIS)، واقعیت افزوده (AR)، سواد مکانی، مهارت‌های تفکر سطح بالا (HOTS) و دیدگاه‌های پداگوژی زیست‌محیطی (بوم‌پداگوژی) را با یکدیگر تلفیق می‌کند. پژوهشگران با به‌کارگیری رویکرد پژوهش طراحی آموزشی، ابتدا نیازسنجی دقیقی انجام دادند و سپس این محتوای آموزشی را با بهره‌گیری از دیدگاه‌های کارشناسی توسعه داده و اعتبارسنجی کردند. در نهایت، این بسته آموزشی روی ۱۰۷ دانش‌آموز پایه یازدهم در شش دبیرستان شهر گورونتالو در کشور اندونزی ــ منطقه‌ای که مکرراً دستخوش سیلاب می‌شود ــ به اجرا درآمد. چارچوب آموزشی طراحی‌شده شامل نقشه‌برداری مخاطره سیلاب مبتنی بر سیستم اطلاعات مکانی، مصورسازی با واقعیت افزوده، پژوهش مبتنی بر کاوشگری و تأمل زیست‌محیطی بود که همگی متناسب با چالش‌های بومی سیلاب در این منطقه تدوین شدند.

یافته‌های این مطالعه نشان می‌دهد که یادگیری مکانی فراگیر در مقایسه با روش‌های سنتی تدریس، سواد مکانی و آمادگی دانش‌آموزان در برابر سیلاب را به شکلی معنادار بهبود بخشیده است؛ به طوری که تحلیل‌های آماری بیانگر اندازه اثر بالایی (ضریب دی کوهن برابر با ۱٫۰۲) است. در فرایند اعتبارسنجی نیز کارشناسان، مواد آموزشی تدوین‌شده را از نظر غنای محتوا، رسانه و زبان بسیار کاربردی و مناسب ارزیابی کردند. نویسندگان مقاله پیشنهاد می‌کنند که برای ارتقای درک زمینه‌ای و افزایش آمادگی در آموزش سوانح، فناوری‌های GIS و واقعیت افزوده در چارچوب‌های آموزشی پرسش‌محور و بوم‌پداگوژیک ادغام شوند. این رویکردهای چندبُعدی علاوه بر ارتقای استدلال مکانی و مسئولیت‌پذیری زیست‌محیطی، الگویی عملی و کارآمد برای کاهش ریسک سانحه در سطح مدارس مناطق مستعد سیلاب به شمار می‌روند.