این پژوهش با بهره‌گیری از یک آزمایش واقعیت مجازی (VR) در مقیاس بزرگ، به بررسی عوامل تعیین‌کننده پایایی تخلیه اضطراری در ایستگاه‌های راه‌آهن حومه‌ای دچار سیلاب می‌پردازد. پژوهشگران شبیه‌سازی واقعیت مجازی را بر اساس یک ایستگاه زیرزمینی شاخص در خط ارتباطی فرودگاهی شانگهای طراحی کردند؛ جایی که ۹۸۷ شرکت‌کننده سناریوهای تخلیه اضطراری هنگام وقوع سیلاب را انجام دادند و پرسش‌نامه‌های پیش و پس از آزمایش را تکمیل کردند. روش‌شناسی این تحقیق شامل سناریوهای واقعیت مجازی غوطه‌ورکننده با تنش‌های محیطی متغیر، پخش پیام‌های رادیویی وضعیت اضطراری و سطوح مختلف راهنمایی توسط کارکنان بود. داده‌ها با استفاده از رگرسیون لجستیک دوگانه و الگوریتم یادگیری جمعی (LightGBM)، به همراه رویکرد توضیحات جمعی شپلی (SHAP) برای ارزیابی حساسیت کلی و محلی تحلیل شدند. این مطالعه با در نظر گرفتن ویژگی‌های فردی، آشنایی مکانی و اثرات مداخلات، به سنجش انتخاب مسیر و کارایی تخلیه اضطراری شرکت‌کنندگان در شرایط سیلاب پرداخت.

یافته‌ها نشان می‌دهد که هدایت میدانی توسط کارکنان ایستگاه، کلیدی‌ترین عامل در بهبود پایایی فرایند تخلیه اضطراری است؛ به‌طوری‌که استقرار گسترده نیروها موجب افزایش چشمگیر انتخاب مسیرهای بهینه و کاهش زمان تخلیه و طول مسیر می‌شود. همچنین سامانه‌های اعلام وضعیت اضطراری حاوی دستورالعمل‌های دقیق، اثری هم‌افزا با هدایت کارکنان دارند و مسیریابی کارآمد را تقویت می‌کنند. سطح تحصیلات و میزان آشنایی مکانی از متغیرهای درونی بااهمیت شناخته شدند که بر سرعت و دقت تصمیم‌گیری افراد در انتخاب مسیر اثر می‌گذارند. در مقابل، هنگام حضور پررنگ راهنمایان، تنش محیطی کمترین تأثیر را بر پایایی تصمیم‌گیری افراد بر جای گذاشت. نویسندگان پیشنهاد می‌کنند که استقرار کارکنان و مخابره شفاف پیام‌های وضعیت اضطراری، به‌ویژه برای مسافران ناآشنا با محیط، در اولویت قرار گیرد و ادغام فناوری واقعیت مجازی و مدل‌سازی‌های جمعی در برنامه‌ریزی شرایط اضطراری سیلاب گنجانده شود. پژوهش‌های آتی باید توسعه دوقلوهای دیجیتال مبتنی بر حسگرهای برخط، متغیرهای محیطی متنوع‌تر و رفتار جمعیِ مشارکتی در تخلیه اضطراری را بررسی کنند تا راهبردهای پاسخ در شرایط پیچیده و چندمخاطره‌ای بهبود یابند.