مقاله
این گزارش به بررسی نحوه عملکرد تأمین مالی کاهش ریسک سانحه و ریسک باقی‌مانده در چارچوب‌های خط‌مشی ملی مدیریت ریسک سانحه می‌پردازد. این پژوهش با بهره‌گیری از روش تحلیل اسناد، قوانین، راهبردها و برنامه‌های مدیریت ریسک سانحه را در آفریقای جنوبی، تونگا و پاکستان بازبینی کرده و علاوه بر آن، راهبردهای تأمین مالی ریسک سانحه در ۱۰ کشور دیگر را نیز مورد بررسی قرار داده است. منابع این پژوهش شامل برنامه‌های ملی سازگاری، مشارکت‌های تعیین‌شده ملی و اسناد خط‌مشی عمومی است.
یافته‌های کلیدی نشان می‌دهد اگرچه چارچوب‌های سیاستی از هماهنگی میان کاهش ریسک سانحه و اقدامات پس از وقوع سانحه پشتیبانی می‌کنند، اما این هم‌گرایی در عمل ضعیف است. خلاءهای تحلیلی در شاخص‌های ریسک و تعهدات احتمالی، اثربخشی راهبردها را محدود می‌سازد و تحلیل‌های مربوط به برآورد هزینه‌ها و توجیه اقتصادی به‌ندرت اعمال می‌شوند که این امر مانع از تعهد سیاسی و برنامه‌ریزی واقع‌بینانه می‌گردد. این گزارش هماهنگی منسجم‌تر راهبردها، بهبود شاخص‌های کمی ریسک، تعریف شفاف‌تر تعهدات احتمالی، برآورد ساختاریافته هزینه‌های برنامه‌ها، توجه هم‌زمان به تأمین مالی کاهش ریسک سانحه و اقدامات پس از سانحه، و ارتقای همکاری میان دولت‌ها، شرکای توسعه، جامعه مدنی و سایر ذی‌نفعان مدیریت ریسک سانحه را توصیه می‌کند. یکپارچه‌سازی بیشتر و بهره‌گیری از پیوند متقابل میان کاهش ریسک سانحه و تأمین مالی ریسک باقی‌مانده، نقشی حیاتی در بیشینه‌سازی ارتقای تاب‌آوری با استفاده از منابع مالی موجود دارد.
