این مقاله به بررسی و تفکیک میان سونامی‌های لرزه‌ای (ناشی از زلزله) و سونامی‌های جوی یا متئوسونامی‌ها (اشفتگی‌های دریاییِ سونامی‌مانند ناشی از محرک‌های جوی) در یونان از دوران باستان تا عصر حاضر می‌پردازد. نویسنده با بهره‌گیری از اسناد توصیفی، منابع تاریخی، داده‌های ثبت‌شده در ایستگاه‌های کشندنگاری (مزرعه‌های جزرومدسنجی) و کاتالوگ‌های زلزله، ۱۰ مورد مطالعاتی را برگزیده است که سه مورد آن به دوران تاریخی و هفت مورد دیگر به دوره ثبت دستگاهی پس از سال ۱۹۰۰ میلادی مربوط می‌شود. روش‌شناسی این پژوهش شامل اعتبارسنجی منابع اسنادی، همبستگی مکانی-زمانی با فعالیت‌های لرزه‌ای، تحلیل سازوکارهای برانگیختگی (مانند امواج لرزه‌ای ریلی)، مقایسه میرایی دامنه در داده‌های کشندنگاری و ارزیابی شرایط جوی بر اساس اطلاعات هواشناسی بوده است. این مطالعه مناطق ساحلی سراسر یونان، از جمله دریای اژه و دریای یونان را در بر می‌گیرد.

یافته‌های کلیدی پژوهش نشان می‌دهد که از میان ۱۰ مورد آشفتگی دریایی شبه‌سونامی در یونان، ۹ مورد به احتمال زیاد خاستگاه هواشناختی داشته‌اند و تنها یک مورد (رویداد سال ۱۹۷۹ در جنوب کرت) با اطمینان به منشأ لرزه‌ای و در قالب یک سیش (Seiche) محلی نسبت داده شد. سونامی‌های جوی عمدتاً خسارت‌بار نبوده‌اند، مگر در رویداد جزرومد شدید سال ۴۷۹ پیش از میلاد که موجب غرق شدن چندین نفر شد. این مطالعه در پایان تأکید می‌کند که این پدیده‌ها باید در ارزیابی‌های مخاطره لحاظ شوند و نباید صرفاً بر پایه همزمانی مکانی-زمانی با زلزله‌ها، روابط علّی و معلولی را به آن‌ها نسبت داد.